بایدها و نباید های یک اقتصاددان
بی خبری نامبارک است !
 چاپ اين صفحه ارسال به دوستان
كد مطلب: 123 -   تعداد بازديد: 132 -  يكشنبه 6 بهمن 1398
درویش علی کولاییان
اگر به اظهارات دکتر فرشاد مومنی توجه کنیم باید ها و نباید ها از سوی ایشان  فقط متوجه دولتیان و مجلسیان و گاهی هم متوجه بعضی همکاران محترم ایشانست . محور ضرورت ها که ایشان مطرح می کنند  متوجه مالیه عظیمی است که منابع  عمده تامین آن ،  نفت و گاز کشورست . حتی امروز که تولید نفت کشور  ( و نه صادرات نفت ) ، به نصف رسیده  ، نفت و گاز  هنوز  هم مانند نیم قرن گذشته ،منبع  اصلی تامین مالیه برای دولت و حکومت باقی مانده است .  آقای مومنی و دیگرانی که مثل ایشان فکر می کنند  این گمان  را دارند که رهنمودهایشان، دست اندر کاران و مجلسیان را در  هزینه کرد ها و تخصیص اعتبارات منضبط  تر می کند و به راه درست  تر می برد . اما اشتباه ایشان ، به حساب نیاوردن عاملی نیرومند و پشتیبان ، موسوم به نظارت عمومی  یا نظارت مردمی است .ا


اقتصاددانان ما با الگوی نامناسب خود در رواداری مالی مردم به حکومت  ، چشم ده ها ملیون نفر را بسته  نگهداشته اند  .   ده ها میلیون نفر که  نظارت عمومی بر عهده آنانست و در واقع پرداخت کنندگان مالیه هنگفت به دولت اند ْچشم بسته  باقی مانده اند  . مالیه ای که آنا ن پرداخت می کنند سهم سرانه و سالیانه از منابع  استثنایی نفت و گاز ملی است . همان  منابعی که استحصال از آن  ها ، شباهتی به استحصال از دیگر منابع ملی ندارد  . استحصال از این منابع  در ایران استثنایی  ، بسیار هنگفت  و در عین حال نقد است . درآمدهای حاصل ، مستقیم به خزانه و یا  به صندوق دولت ریخته می شود . می شود گفت  ملیون ها سرپرست خانوار  از سرانه سالیانه خود از این منبع که مطابق قانون به حکومت و دولت عطیه می شود ، بی خبرند .  این بی خبری نا مبارکست و باعث  فقدان نظارت عمومی بر هزینه کرد مالیه ای عظیم است  . باید ها و نباید های  اقتصاددانان ما که بدان اشاره شد، متاسفانه این قضیه را شامل نیست . آنها  گمان می کنند مردم  تنها بر اساس ارقام نجومی  و براساس ارقام مندرج در لوایح بودجه از سرانه خود آگاه می شوند که چنین چیزی انتظار نابجا و نادرست است . پرداخت کنندگان فقط  و فقط با  قبض و رسید دولت  ، آگاه از  سرانه خود می شوند و مطالبات خود از دولت را بر اساس آن ، بروز می دهند . اگر چنین تدبیری نباشد ، واضح است اقتصاد دانان دلسوز ، تنها می مانند و فریاد جگرخراششان هرگز به جایی نمی رسد . آنها باید به آگاهی مردم تکیه کنند و برای آگاهی عامه مردم به تدبیر لازم.اندیشه کنند . حق مردم است از میزان و مبلغی که از مال و از میراثشان به د ولت می رسد همه ساله با خبر شوند و انتظارات و مطالباتشان را بر اساس آن ارقام  برآورد کنند . به امید آن روز !
نظرات
نام:
ايميل
سايت
نظر :



قبلي   بعدي